Մարիո Բենեդետի « Մարդիկ, որոնք ինձ դուր են գալիս»


Advertisements

Մայիսյան 13֊րդ հավաք

Այս տարի ես Մայիսյան 13֊րդ հավաքի շրջանակներում մասնակցեցի մի քանի նախագծերի։ Օրինակ ՝ «Հայ ժամանակակից գրողներ», «Ճամփորդությունը՝ սովորողի անընդհատ զարգացման գործիք»,  «Երևան 2800»,  «Կրթական կամուրջներ», «Համբարձման տոն կամ Ջանգյուլում»։ Մինչ «Հայ ժամանակակից գրողներ» կլոր սեղան֊քննարկմանը մենք կարդացինք, վերլուծեցինք Հրաչյա Սարիբեկյանի ստեղծագործությունները։ Քննարկումը անցավ շատ հետաքրքիր և արդյունավետ։ Գրեթե բոլորը ակտիվ մասնակցում էին՝ ներկայացնելով իրենց աշխատանքները, կարծիքները, տեսակետները և այլն։ Այս նախագծի շնորհիվ շատերը սկսեցին կարդալ, սիրել և ճանաչել հայ ժամանակակից գրողներին։ Հաջորդ օրը նույն ոգևորությամբ մասնակցեցինք ևս մեկ կլոր սեղան֊քննարկման, որը կոչվում էր «Ճամփորդությունը՝ սովորողի անընդհատ զարգացման գործիք»։ Ներկա գտնվողներից շատկերը այցելել էին Արևմտյան Հայաստան, Ստամբուլ։ Կարծում եմ սա ամենալավ միջոցն է բարեկամական հարաբերություններ սկսելու և ընկերներ ձեռք բերելու համար։ Պետք է զերծ մնալ կարծրատիպերից, վախերից և անպայման մասնակցել հետաքրքիր ուսումնական ճամփորդություններին։ «Երևան 2800» նախագծի շրջանակներում այցելեցինք Աջափնյակում գտնվող դպրոցներ և նրանց ներկայացրեցինք մեր Ավագ դպրոցը և Քոլեջը։ Ամիսներ առաջ մի խումբ սեբաստացիեր «Կրթական կամուրջներ» նախագծով գնացին Գյումրի։ Գյումրեցիները ջերմ ու սիրալիր ընդունել էին նրանց և խոստացել, որ անպայման կայցելեն մեր դպրոց։ Մայիսյան հավաքը լավագույն առիթն էր գյումրեցիներին հյուրընկալելու համար։ Մենք գրեթե մի ամբողջ օր անցկացրեցինք միասին։ Նրանց ցույց տվեցինք մեր դպրոցները, սպորտդահլիճները, ամեն֊ամեն ինչ։ Առավոտյան մասնակցեցինք հայ֊վրացական տոնախմբությանը, իսկ կեսօրին մեդիաուրբաթին։ Քանի որ Համբարձման տոնն էր մենք հարկ համարեցինք անպայման այցելել Ծաղկեվանք։ Չնայած ճանապարհը երկար էր ու հոգնեցնող, բայց մենք ուրախ քայլում, երգում, պարում էինք։ Շատերը Վառվառա կույսի արցունքներից ջուր վերցրեցին։ Ճանապարհը պատված էր գեղեցիկ ծաղիկներով, մենք էլ պահը բաց չթողենելով նկարվեցինք, երգեցինք, ծաղիկներ հավաքեցինք։ Քասախ ձորի ափին մի փոքր հանգստացանք և ուղևորվեցինք Մուղնիի եկեղեցին։ Անմոռաց և հաճելի օր ունեցանք։
Այս տարվա Մայիսյան հավքը թերևս ամենահոջողն էր։ Հուսով եմ, որ այս ու այսպիսի նախագծերը շարունակական կլինեն։

Հանդիպում Ծովինար Բանուչյանի հետ

Մայիսի 10-ին  Գեղարվեստի «Հարթակ» ակումբում տեղի ունեցավ հանդիպում ժամանակակից գրող Ծովինար Բանուչյանի հետ։ Ծովինար կամ, ինչպես նրան անվանում են գրական աշխարհում, Ալիզեն հայ է, բայց արդեն 8 տարի է՝ ապրում է Ֆրանսիայում։ Հանդիպումը շատ ջերմ ու հաճելի մթնոլորտում անցավ, քանի որ Ծովինարը իր շատ պարզ, անմիջական ու ընկերասեր բնավորության շնորհիվ անմիջապես կարողացավ շահել լսարանի համակրանքը։ Մի փոքր իր մասին պատմելուց հետո (մենք արդեն ծանոթ էինք մեդիափաթեթին և նրա ստեղծագործություններին) սկսվեց հարց պատասխանը։ Լրագրողները, պատանի ստեղծագործողները շատ հարցեր ունեին․ բոլորը մեկը մյուսի հետևից հարցեր էին տալիս, իսկ Ծովինարը պատասխանում էր և խորհուրդներ տալիս։ Հարցերը և նրա պատասխանները շատ հետաքրքիր էին, որովհետև պարզվեց՝ սովորողներից շատերը սիրում են իրենց ապրումները թղթին հանձնել, գրել իրենց զգացումների, մտքերի մասին։ Իհարկե, դրանք դեռևս մանկական  թոթովանքներ են, որոնք հետագայում գուցե ժպիտով կարդան հենց իրենք՝ հեղինակները։ Ինչպես թռավ նախատեսված մեկ ժամը՝ չզգացինք։ Գուցե ակումբում տիրող մթնոլո՞րտն էր տրամադրող, թե՞ հավաքվածներն էին ստեղծագործող, կարդալ սիրող, այսպես ասած՝ «բանաստեղծասեր»։ Չգիտեմ։ Բայց վստահ կարող եմ ասել՝ կայացած հանդիպում էր։

Այնտեղ՝ երբ աչքերդ բացես

Պատմությունը հայ տղայի մասին է, ով Երուսաղեմում սիրահարվում է արաբ աղջկա։ Երկար փնտրտուքներից հետո վերջապես գտում է աղջկան։
Պատմության հիմքում խորը իմաստ կա։ Ես կարծում եմ, որ որևէ մեկի հետ հարաբերություններ սկսելու համար պարտադիր չէ հաշվի առնել նրա ազգությունը, կրոնը, մաշկի գույնը և այլն։ Միգուցե դա վատ հետևանքներ ունենա, բայց դա միայն վատ ու հետամնաց մտածելակերպի արդյունք կլինի։ Եթե դիմացնդ քեզ դուր է գալիս, մտածում ես, որ կարելի է նրա հետ ծանոթանալ ու մտերմանալ անպայման արա դա։ Այս պատմության մեջ ես մեղադրում եմ աղջկան և նրա եղբայրներին։ Աղջիկը մեղավոր էր նրանում, որ նա լավ իմանալով իր ընտանիքի արձագանքի մասին կապվել էր անծանոթ տղայի հետ՝ վտանգելով և՛ իր կյանքը, և ՛ տղայի։ Միգուցե նա սիրում էր տղային, բայց ամեն դեպքում գաղտնի հարաբերությունները սխալ են։ Աղջկա եղբայրների մեղքը նրանում էր, որ նրանք առանց քննարկելու ու հասկանալու սպանեցին տղային, չնայած չունեին դրա իրավունքը։

Այդ պահին տառապում էի, որ չեմ կարողանում տեսնել երկինքը, հայացքս չի հասնում երկնքին: Աչքերիս առջև մթնում էր: Հետո մի պահ, երբ արդեն մթնել էր, և այլևս ոչինչ չէի տեսնում, աղոտ զգացի գլխիս թեթևությունն ու մարմնիս բացակայության անդունդը` նրա տակ. երևի նրանցից մեկը մազերիցս բռնել։

Վերոհիշյալ հատվածը ինձ ամենաշատը դուր եկավ։ Հեղինակը շատ գեղեցիկ և պատկերավոր է նկարագրել իրավիճակը։

Ստեղծագործությունը ինձ դուր եկավ, քանի որ ամեն ինչ շատ տպավորիչ և գեղեցիկ էր նկարագրված։ Հետաքրքրությամբ և հաճույքով կարդացի։

Պատմությունը կարող եք կարդալ ՝ այստեղ

Թագավորի նոր հագուստը

Թագավորի նոր հագուստը
(փոխադրություն)
Շատ ժամանակ առաջ մի թագավոր կար, ում միայն շքեղ հագուստներն էին հետաքրքրում։ Նրան չէր հետաքրքրում երկրի վիճակը, թատրոնները։ Երբեմն երբեմն գնում էր թատրոն, բայց միայն իր հագուստները ցուցադրելու համար։ Թագավորի մոտ երկու խաբեբա եկան և նրան առաջարկեցին անկրկնելի հագուստ կարել։ Հագուստի առանձնահատկությունը այն էր, որ իբրև դա տեսնում էին միայն խելացի և իրենց պաշտոնին համապատասխան մարդիկ։ Դա լսելով թագավորը մտածեց, որ այդպես կարող է պարզել իր իշխանները արժանավոր են թե՞ ոչ։ Խաբեբաները երկու դազգահ դրեցին և նստեցին դրա մոտ։ Ամեն օր նրանք թագավորից ոսկի և մետաքս էին պահանջում։ Մի օր թագավորը իր ամենախելացի իշխանին ուղարկում է ստուգելու նրանց աշխատանքը։ Իշխանը միայն տեսնում է դատրակ դազգահներ, բայց ձևացնում է, որ իրեն դուր է եկել կտորը, քանի որ հակառակ դեպքում մարդիկ նրան հիմար կհամարեին։ Հասնում է այն օրը, որ թագավորը պետք է կրի այդ հագուստը և ներկայացնի հանրությանը։ Խաբեբաները ձեռքերը բարձրացնում են վերև և ձևացնում թե իրենց ձեռքում հագուստ կա։ Թագավորը և մյուսները ոչինչ չեն տեսնում, բայց սկսում են գովերգել հագուստը։ Թագավորը հագնում է երևակայական հագուստը, իսկ իշխաններ ձևացնում են , որ բռնել են հագուստի փեշը։ Մարդիկ հիմարի համբավից խուսափելու համար ձևացնում են, որ տեսնում են հագուստը։ Ամբոխի միջից մի երեխա բղավում է, որ թագավորը մերկ է։ Նրան հետևելով բոլորը բղավում են, որ նրա հագին ոչինչ չկա։ Չնայած ամեն ինչին թագավորը շարունակում է արարողությունը։

 

Արդարության մունետիկը

Արդարության մունետիկը
(փոխադրություն)
1200 թվականն էր, անտառի նեղ ճանապարհով գալիս էին մի խումբ հեծիալներ։ Արջևում հարթ տարածք էր։ Սև սքեմով, առանց մորուքի մի տղամարդ էր նրանց առջնորդը ում անունը Մխիթար Գոշ էր։ Ինքն իրեն խոսում էր Գոշը․ «Սա այն է ինչ ուզում էի»։ Այդ տարածքում կառուցվեց վանք, որը անվանվեց Գոշավանք։ Քանի որ աշխարհում անարդարություն էր Մխիթար Գոշը օրհենսգիրք ստեղծեց, որպեսզի հավասարություն լինի։ Նա որոշեց համալսարան ստեղծել, որպեսզի այնտեղի սովորողները ամբողջ աշխարհում արդարություն սփռեն։ Վանքի շուրջը շատ տներ էին ստեղծվում։ Արդեն 13֊րդ դարի կեսն էր, շատերն էին ավարտել համալսարանը, բայց դեռ ոչինչ չէր փոխվեկ։ Գոշը գնում է ուղտագնացության։ Հրաշալի վայր էր Կլիկիան և կարևորը այնտեղ սելջուկներ չկային։ Այնտեղ խաղաղ կենցաղով հայեր էին ապրում։ Նա ցանկանում էր այնտեղ մնալ, բայց վերադառնում է Գոշավանք, որովհետև դա էր իր երազանքը։ Մխիթար Գոշը արդեն Սևանում էր և հեռվից տեսնում էր Գոշավանքի ուրվագիծը։ Ճանապարհին նրան էին մոտենում մաշված հագուստով մարդիկ։ Գոշը նրանցից ալյուր խնդրեց, բայց նրանք ասացին, որ չունեն։ Մխիթարը նրան ուղարկեց ամբար, այնտեղ հասնելով նրանք տեսան, որ այնտեղ շատ ցորեն կա։ Գոշը կյանքից հեռացավ Աստծուն աղոթելով։